Ja, je ziet het goed, dit is een oud bericht. We zijn verhuisd naar een echte volwassen en volgens ons heel mooie site. Daar lees je alles over het doen en laten van de Rode Hoeden aan Zee. Daar ook kun je je aanmelden! Doen! Dus ga naar www.rodehoedenaanzee.nl
Het moesten wel glamourfoto’s worden en niet van die zelfgemaakte kiekjes, van ons Rode Hoeden aan Zee, want ze moeten in het glamourous magazine komen van de Rode Hoeden in Nederland dat op de conventie in Arnhem verschijnt! Iedere deelnemer krijgt er 1*. Niets minder dan de hal van het historische gebouw van het KIM (Koninklijk Instituut voor de Marine, onderdeel van de Nederlandse Defensie Academie) stond ons zondag 18 januari ter beschikking en niemand minder dan onze ‘hoffotograaf’ Michel van Zwieten. Hoffotograaf omdat we vrijwel toch allemaal van min of meer van zelfbenoemde hoge adel zijn en hij docent aan de Fotoacademie in Amsterdam en docent aan Triade, centrum voor kunstzinnige educatie in Den Helder.
Die hal dus. De anders zo deftige balie van de receptie stond nu vol schalen met de heerlijkste hapjes (door talentvolle Rhazzers gemaakt!), bij elkaar gescharrelde champagneglazen en flessen champagne. Want we moesten natuurlijk wel eerst in glamoureuze stemming komen. De fotograaf had namelijk de lat hooggelegd. We gingen niet zomaar op een eerste, tweede, derde rij op de foto, nee, we werden gedrapeerd. We voelden ons meteen al een beetje echt adellijk (Ja en niet als het vlees van geschoten en langdurig uitgehangen wild, hoewel als je goed keek!). We hadden ons daarom ook in onze zondagse, koninklijke en soms zelfs sprookjesachtige volle ornaat gehesen. Na talloze foto’s met ons en onze Queen, staande op een bijzettafeltje, met haar prachtige kroon gekregen op de nationale Rode Hoeden Conventie 30 oktober in Den Helder. Ook Joke, een van onze nieuwste aanwinsten (waar we trouwens heel goed mee zitten want ze maakt heel professioneel de heerlijkste dingen voor onze bijeenkomsten!) werd op zo’n tafeltje gehesen. Ja gehesen, want het is niet niks met een voet op de rand van zo’n wiebelig tafeltje en dan proberen op eigen kracht omhoog te komen, ik geef het je te doen, gehesen dus.
Eerlijk is eerlijk, we genoten zichtbaar van de fotosessie, vooral toen we een voor een ook nog zelf op de foto gingen. We waren echt ‘models’ in de dop.
Na vier flessen champagne met elkaar te hebben genuttigd, kregen we een rondleiding door het eerbiedwaardige instituut dat het KIM is. Voor wie dit nog nooit had gezien, ging een wereld open. Het ‘zaaltje’waar al talloze grote feesten zijn gehouden, deftige vergaderzalen en de kamers van de eerstejaars. Ik was in ieder geval zwaar onder de indruk van de precies gevouwen dekens op de bedden, hoewel ik de kamers al een paar maal had gezien. Thuisgekomen ging ik eerst even het stapeltje handdoeken in de badkamer veel beter en recht in het gelid leggen! Zoiets werkt dus aanstekelijk of zou het de invloed van de champagne zijn geweest?
Na dit feestelijke en glamoureuze gebeuren, hebben we nog even een gelounched met enkele van ons, dus de notoire plakkers, in Land’s End, in de loungehoek in onze kleuren. Daar trokken we zoals altijd veel bekijks en deelden we onze kennis van het Rode Hoedendom met vrouwen die er meer van wilden weten!
Onze Queen, anders een van de notoire plakkers, kon er niet bijzijn. Weggeroepen voor een dringend wethoudersoverleg voor een spannende raadsvergadering die de volgende dag zou plaats hebben. We wensten haar per sms sterkte. Na die raadsvergadering, waar enkele van ons getuige van waren, was voor haar en de andere wethouders de kou een beetje uit de lucht en kan ze tenminste weer (min of meer) onbekommerd onze Queen zijn.
*meld je trouwens aan, want wie niet komt, krijgt niks, zei de Queen van Arnhem tijdens onze koorrepetitie zaterdag de 24e. Onze Queen antwoordde dat je beter meer exemplaren zou kunnen laten verschijnen en die dan verkopen aan degenen die er niet zijn. Maar nee, daar wilde ze niet van horen.
Gräfin von Hollunder zur Waldbeere (voor intimi: Bosbes)
De Alkmaarse Victorientjes organiseerden een heuze nieuwjaarsbijeenkomst, en nodigden hun buurchapters uit. Zo kwam het dat op zaterdag 3 januari bijna veertig Rode Hoeden het clubgebouw van Achilles opvrolijkten. Allereerst natuurlijk nieuwjaarswensen en begroetingen van oude bekenden en het vullen van de hapjestafel met meegenomen lekkers. Ook kregen we terloops een plaatje in de hand gedrukt waarvan we de betekeknis nog niet kenden. De hoofddeksels waren weer de moeite waard. Zelf hadden we een splinternieuwe Rhazzer mee, Duchess van Lamsoor tot Oorlam, die zich met haar beschouwelijke aard geen betere introductie kon wensen. Zij sloot zich bij ons aan vanwege de zang, en kon ook deze dag haar hartje ophalen.
Daarna volgde een korte introductie van een Vicotrientje en mochten we bepalen met hulp van een echte handboogschieter, of wij links of rechts moesten schieten. Dat heeft dus niets te maken met of je links of rechts handig bent, dus dat gaf nog veel gedoe. Maar een handje vol was linksschietend, de rest ging voor rechts.
Er werd dapper gepoogd om in groepen te werken, en dat lukte precies de eerste keer, daarna werd het weer een vrolijke desorgansatie en schoot eenieder in goede harmonie in volgorde van volstrekte willekeur. We leerden hoe te staan, hoeveel centimeter onder de pijl we aan de boog moesten trekken, dat we een arm iest gebogen moesten houden en hoe we moesten richten. Sommigen haalden al de eerste keer geel, anderen hadden niet voldoende ruimte aan hun eigen schijf en gebruikten vrolijk die van de buurvrouw. De een hield het na drie pijlen voor gezien en stortte zich in de hapjes en de drank, de ander ging voor goud en schoot nog menig pijltje weg, en op laatst zelfs balonnen. Halverwege werden we weer in het kantinegedeelte verzameld waar we met een glas chmapagne of iets dat er erg op leek het nieuwe jaar verwelkomden. Daarna volgde een optreden van een barbrershop kwartet, waarvan de naam me vanwege mijn hoge leeftijd al weer ontschoten is. Maar leuk waren ze zeker, en ze lieten ook later in de middag nog van zich horen. Ook hadden de Victorientjes nog een quiz, waarin onze kennis van de edele boogsport werd getest.Wie het weekendje Wenen won, is mij niet geworden. Ik had andere nieuwjaarsverplichtingen en kon niet tot het allerlaatst blijven. Ik weet dus ook niet hoe laat het is geworden en of alle Hoeden in gepaste dronkenschap het pand hebben verlaten.
Wel weet ik dat het een schot in de roos was, deze neiuwjaarsbijeenkomst. Dank aan de desorgansiatie, dank aan de gastheren die ons de edele boogschietspot hebben proberen bij te brengen. Als ik nu naar mijn rechter elleboog kijk komt ik spontaan op het idee rode kool op het menu te zetten. En ze hadden me nog zo gewaarschuwd!
Het is leuk Queen te zijn, Rode Hoeden van Nederland. Er zijn privileges aan verbonden. Zo word je nog wel eens voor een feestje uitgenodigd. Niet altijd naast de deur, maar goed, je moet er wat voor over hebben. Dus zaterdag 13 december in de auto tegen de oostenwind in de dijk over, om in Sneek Rhinnners en ander hoedenvolk te ontmoeten voor het derde verjaardagsfeestje van deze noordelijke chapter. Ooit de eerst in dit deel van Nederland, waar nu de chapter als paddo’s de grond uit schieten.
We hebben een band met de Rhinnners, wij Rhazzers; ooit kwamen ze met een flinke deputatie bij ons eens bekijken hoe dat gaat, zo’n clubje verige vrouwen. Chaotica leidt haar chapter met Friese flair, en is doorgewinterd in feestjes bouwen. Dus in Sneek een heerlijke lunch genoten met veel gezellig gebabbel over alles en niets, altijd een goed onderwerp. Daarna stond er een Amerikaanse schoolbus voor de deur, u weet wel, zo’n gele. ide bracht ons, met passende lijfliederen over de boordradio, ergens in de zuidelijke diepte van Friesland, bij kenners bekend als Oldewirum (of zo). Daar in Boschlust brachten we de rest van de dag samen door. Met heel veel lootjes, met onmisbare paarse en rode prijzen. En met een verkoop bij opbod van allerlei passende kledij. Ik heb nu eindelijk die rok, en hij was een koopje. En of de duvel er mee speelde, ik won ook nog eens veel prijzen op mijn lootjes. Zelfs de hoofdprijs, een keramieke dame in onze clubkleuren, gemaakt door een Rhinnner met talent, werd mijn deel en ging mee de dijk over. Daar helpt zij mij herinneren aan een middag vol warmte en gezelligheid, een heerlijk diner en pret, pret, pret. Dan is zo’n uurtje in de auto terug, dit keer met wind in de rug, niets te veel gevraagd.
Geheel tegen onze principes (maar daardoor weer geheel in lijn met het gegeven dat we geen regels kennen, dus zelfs dat niet), vinden we dat we nog een keer nuttig bezig moesten zijn dit jaar. We wileden terugblikken op Grenzeloos 2008! en vooruit kijken naar 2009.
Dus een simpel recept, iedereen die wil komt en neemt iets te eten mee. Omdat Sinterklaas nog in het land was (ik zag hem vanmiddag nog rijden in zijn autootje met Pieten), zorgde ikzelf als gastvrouw voo3 3 liter chocolademelk. Verder waren er gevulde dadels en allerlei koekjes en taartjes voor tijdens het evalueten. Om beurten gaven we onze mening over de dag en de voorbereidingen, en zo kwam alles nog een keer langs. Dan waren er nog de cadeautjes die vanuit heel Nederland mee genomen waren voor ons. Wat daarme te doen. Als koningin alles zelf houden? Dat is niet leuk. Dus maar weer verloot, met het aloude: een getal onder de tien. Zo kwamen de cadeautjes allemaal goed terecht. Zelf hield ik het handdoekje en het harteboekje als souvenir aan een enerverende maar geslaagde dag.
Financien kwamen ook nog voorbij en glukkig, er was geen gat, zodat we degenen die door ziekte hadden moeten afzeggen nog konden compenseren.
Daarna naar echt echt leuke deel van het evalueten, het eten zelf. Er was heerlijke soep, er was een forse eignnegemaakte salade, er was een schotel zuurkool (de schotel is hier trouwens nog) er was ouderwetse hutspot, er was stokbrood. Toen dat allemaal verorberd was hadden we nog prachtige pudding in visvorm met rode hoeden kleuren, caramelvla (ook zelf gemaakt), tot we niet meer konden. En het mooiste was, er werd steeds maar afgewassen, maar niet door mij. De twee nieuwe hoeden die we deze middag konden verwelkomen, hadden ook flink uitgepakt, de salade was van Joke en het stokbrood van Marijke. Er werd kennis gemaakt en bij gekletst, er werden tips en adviezen over kleding uitgewisseld.
Maar het meest belangrijke: de Rhaztiviteitenlijt voor volgend jaar werd doorgenomen en besproken. Zzodat er nu nog maar één datum, ergens ver in 2009, nog open is. En afgesproken werd: het gaat altijd door, ook als er weinig deelnemers zijn, behalve als een Rhaztiviteit daardoor onbetaaalbaar wordt. In dat geval gaan we film kijken bij Bosbes, zoals vorig jaar. Lekker simpel, lekker gezellig.
de Nieuwe hoedne leenden hoofddeksels deze middag, de andere nieuwe hoeden hopen we in het nieuwe jaar te zien. Maar er is maar weer bewezen: zet tien goedwillende vrouwen van het juiste hout gesneden bi jelkaar, en het is altijd gezellig. Op naar 2009, de eerste uitnodigingen zijn al binnen. Ik heb me al aangemeld voor de vijfde nationale conventie, jullie ook?
Nog lichtelijk overspannen van het organiseren van de vierde nationale conventie viel het niet mee voor een nieuwe Rhaztiviteit de Rhazzers in de benen te krijgen. Uiteindelijk ging het Schapenbal daardoor niet door. Daarvoor in de plaats kwam het "Alle ballen verzamelen". Bij Frankies gingen we bowlen, nadat we eerst een tijdje hadden gelounched in onze vaste, in kleur aanpaste lounchehoek in Landsend. Prijzen genoeg voor dit sportieve gebeuren, die hadden we nog klaarstaan na Grenzeloos. Rode Gloed had de moeite genomen een selectie te maken en overnieuw in te pakken. Er was voor iedereen wel twee keer winst te boeken, wat nog veel vroeg van de fanatasie van de jury. Zelf had ik verwacht dat er erg goede bowlers zouden zijn, mijn eigen prestaties daarin bij voorgaande gelegenheden in gedachte. Maar in het land der Rhazzers is een arm koning, dus ik scoorde relatief goed (voor echte bowlers bedroevend slecht, maar goed, je moet genieten van elke gelegenheid). We genoten van de baan, van de truukjes, van het feit dat die baan volgens ons toch echt scheef naar links liep, en soms naar rechts, gezien de route die de ballen volgden. En die man die aan het eind van de baan de touwtjes vasthad om die kegels weer overeind te zetten, die vertrouwden we ook helemaal niei mee, die liet soms de gekste dingen staan en vallen, dat kon nooit goed zijn. Een keer zaten zelfs alle touwtjes in de war en moest er met de hand ingegrepen worden door een personeelsdame.
We gingen er van uit dat bowlen goet is voor het verlies van calorien dus lieten we nog wat hapjes en drankjes langskomen. In de vroege avond hadden we de punten vergaard, de hapjes verorberd, de prijzen verdeeld en voldoende gelachen. Slechts twee Rhazzers bleven over om te gaan eten met elkaar. Dat hebben we dan maar zonder bling-bling gedaan, lekker was het evengoed. Als uitsmijter nog even naar de nieuwe James Bond. Niet zo goed als Casino Royal, maar ja, het blijft wel James Bond natuurlijk. Altijd het genieten waard,Hoeden van Nederland.
En die luie Rhazzers die mij de foto’s beloofden zijn kennelijk druk met iets anders, want ik heb nog niets gezien, en jullie dus ook niet! Wie weet komt het nog!
Zomderdromen, dat roept beelden op van parken en picknicks, hoeden en colberts, slagroom op de aardbeien, mensen in het zonnetje en op het gras. En wat je voor al die beelden nodig hebt, is zon… dacht ik. Dat was het enige dat zondag 7 september mistte. De vierde editie van zomerdromen leek toch echt in het water te vallen. De weersverwachting loog er niet om: koud, regen, wind en onweer, maak daar maar eens iets moois van. Voor ons geen reden om de organisatie van deze sfeervolle manifestatie in de steek te laten. Dus het plan was: we lopen een rondje, groeten hier en daar, nemen niet onze hoed af maar wel de plu mee. En dan gaan we daarna wel weer picknicken voor de open haard of bij de cv, net als twee jaar geleden.
Dus liepen we het park in zonder al onze picknickspullen. Het mooie is, op laatkomers hoef je niet te wachten, de outfit laat iedereen je de weg wijzen, ook zonder dat je daarom vraagt. We verwachtten een verregend park, met treurige kraamhouders en enkele trouwe bezoekers. Maar zie, niets was minder waar, het park was druk, zeeeer druk. Want hoe zat dat: er was weliswaar regen, maar die viel loodrecht naar benenden, want wind was er niet, kou was er niet en onweer was er al helemaal niet. En als we in Den Helder met een plu in de regen kunnen lopen, dan vinden we dat geen bezwaar, dat komt namelijk weinig voor.
Dus al die vele, vele bezoekers liepen hun rondje in opperbeste stemming, kochten de thee met taart en de broodjes bij de serviceclubs voor het goede doel, bekeken het aanbod van bric a brac, interieur en kunst, pastten de hoeden, bewonderden de roofvogels of lieten hun kind een rondje rijden op een versierd paard. Tot zo ver was alles in orde. Maar die picknick dan, zult u zeggen, die kan toch echt niet in de regen op het gras. Nee, Rode Hoeden van Nederland, dat kan niet. Maar de organsitie zag ons toch liever komen dan gaan dus er werd wat geregeld. Een lege kraam werd weer opgebouwd en daar zaten wij Rhazzers, prinsesheerlijk. Onder het afdak van de kraam, met een dus vier meter lange tafel, en al het heerlijks vorstelijk uitgestald. Een soort receptie in het park, voor ons. Vele bekenden groetten ons, fans vroegen of we binnenkort nog gingen zingen, en er waren natuurlijk doelgroepers die onze vistitekaartjes kregen. En verder hebben we spekkies en hartjes, kippenpootjes en salade uitgedeeld aan wie maar wilden, en dat waren er veel.
Dus voor volgend jaar hebben we de afspraak gemaakt: als het dreigt naar regen, wij kunnen er altijd tegen. Geef ons een kraam en we komen picknicken. En nemen heel veel kippenpoten mee, want ze waren populair.
We hadden er zelfs geld voor kunnen vragen.
Zo en nu eerst mijn prachtige hoofdprijs leeg schrijven aan een verslag van onze Red Hat spelletjes middag. Daarna kan ik haar voor altijd op mijn bureau laten liggen en iedere dag weer bewonderen. Ja, samen met Barones van Rode Gloed tot Zonsondergang waren wij het beste team, niets vals spelen.
Met een opperste concentratie legden wij het parcours van de prachtige houten spellen af. De Rozenkoningin probeerde ons wel af te leiden: niet gelukt. Maar laat ik nog even naar het begin gaan. Zondagmiddag, de Koningin van Lombardije had haar huis en haard geheel vrijwillig voor deze bijeenkomst opengesteld.
De meesten op tijd, enkelen te laat, kwamen zij binnen met de meest verrukkelijke zaken voor bij de thee, wat zeg ik High Tea. Eerst dus even babbelen en genieten van al het lekkers dat op tafel staat. MMM heerlijk gewoon zo houden wij onze lijven tenminste in shape niet waar Foxy Lady Storm!
Zij had al die prachtige spellen vanuit de kerk hier naar toe gesleept, ten koste van de nodige calorieën, dat was te zien. Na een wat ingewikkelde teamindeling en een korte uitleg kon de competitie beginnen. Concentratie dus dames, twee vingers onder de bak om te zorgen dat hij exactement waterpas op de tafel stond, de schijven precies in het midden op de bak en dan die stoot met de keu. Ze vlogen bijna allemaal door het gaatje.
Geweldig en dan dat spel met die benen. Wijd……………………..klap dicht, tja dat doe je verkeerd dan komt die bal nergens. Eerst wijd en dan heel, heel voorzichtig weer naar elkaar toe brengen en op het juiste moment benen wijd. BINGO 10 punten dus. Zo moest dat. Wij hebben vreselijk veel plezier gehad, het was heerlijk weer, de gastvrijheid fantastisch en de desorganisatie geweldig.
Met de koeienvla van het Klompengolf in mei nog tussen het profiel van mijn zolen, vierde ik met nog twaalf andere Rode Hoeden onze derde verjaardag. Verzamelen op station Zuid. Kom prompt in een vrolijk humeur als ik de andere ‘hoeden’ zie. Onderweg stappen drie nieuwe ‘hoeden’ in. Het puikje van de zalm uit Heerhugowaard e.o. We worden door de ‘desorganisatie’ lelijk op de proef gesteld met zakken snoep! En met bellenblazertjes! En een cadeautje van Jeannette, nog als dank voor onze bloemen bij haar huwelijksverjaardag. Natuurlijk weer veel vrolijke gezichten en aardige opmerkingen op onze tocht naar Artis. Ja hoor, vanaf Alkmaar met de bus naar Amsterdam centraal. Een vondst! Zie de wereld eens anders. Kan me niet herinneren ooit door dit landschap te zijn gereden.
We dreinen om koffie en het zeeleeuwtje
Bij Artis is het druk. Aapjes en het zeeleeuwtje kijken op Vaderdag? Linda Rose gaat recht op haar doel af: het aquarium in een prachtig historisch pand. We bekijken met gids alle vissen en andere zeedieren, van top tot teen, is mijn indruk. De bedoeling is dat we ook achter de schermen kijken. Maar de koffie trekt meer, bij sommigen. Een beetje schuldig, want we spijbelen eigenlijk, terwijl het zo interessant is, vallen op het eerste beste terrasje neer, in de zon. We laten Linda Rose weten dat ze niet naar ons hoeft te zoeken in het gebouw. We wachten gewoon even buiten. Achteraf natuurlijk toch spijt (een beetje), want het was echt interessant, laten de anderen ons weten. Maar we voelen ons als op een schoolreisje: recalcitrant. Dat komt door Artis.
We dreinen dat we nu eerst naar het pasgeboren zeeleeuwtje willen. De route gaat door de Vlindertuin. Een sprookje! Niet te begrijpen dat de kleuren en patronen, heel alledaags, gewoon in de genen van de vliegende sprookjes zitten! . We zijn sprakeloos.
Dan toch de zeeleeuwen. Ja hoor, daar ligt ze/hij? De moeder ligt vlakbij in de zon. Door het water sjezen een paar ‘bullen’ (heet dat zo bij zeeleeuwen?). Ze buitelen en schieten als raketten door het water. Het publiek en de zeeleeuwen: allemaal hartveroverend!
Kaas en warme worst
We durven niet meer te dreinen dat we nu echt met z’n allen op een terras willen. Maar het gebeurt! We kunnen kiezen uit broodjes met kaas of lekker warme worst! Ondertussen lopen en zitten we weer te kijk. Jong en oud wil met ons op de foto, zoals de Amerikaanse wier schoonmoeder ook een ‘hoed’ is. We delen snoepjes uit. Het valt ons vooral op dat mannen zo oprecht vrolijk op ons reageren. Moeders loopt er naast in sommige gevallen en zou wel uit haar vel willen springen, zo te zien. Niet doen hoor meid! Het leven is leuker dan je denkt, op dat moment.
Maar vijf glazen uit een fles?
We brengen A3 naar de poort waar René (de schat) haar oppikt. Wij terug naar de reptielen. Niks nieuws wel schattig, zelfs de slangen. Schildpadden met hun snuitjes net boven het water, schildpadden als olifanten zo grof, een wit met gele slang, je zou zo aan hem willen likken, het is dan ook een honingslang. Ja, en de apen natuurlijk. De slingerapen slingeren zich meteen enthousiast naar ons toe. Ze houden ook van kleur en fleur, zo te zien. Dan is het op eens tijd om naar ons restaurant te vertrekken. We lopen over het Damrak en willen eigenlijk nog even naar de Bijenkorf, geen tijd, want als half zes. Bij Humphreys aan de Nieuwezijds Kolk wordt op ons gewacht. Erg leuk, helemaal onze smaak. Eten is heerlijk. We genieten.
Wat, gaan er maar vijf glazen uit een fles rode wijn? Vraagt Anne zich verontwaardigd af. Bestellen we er toch nog een! We malen niet om tijd noch om voetbal. Op naar Centraal, met de trein naar Sloterdijk en dan lekker met de bus naar Alkmaar (zonder Marjo, al opgehaald ook). Ina, even tussen twee haakjes, is een held! Ze heeft van het eten afgezien. Ze is al geweldig afgevallen en wil dit niet in de waagschaal stellen door onverstandige dingen te eten. Om sterk te blijven vertrok ze toch maar alvast, voordat we gingen eten. De twee aanwinsten haasten zich naar hun trein. In Alkmaar staat braaf de trein naar Den Helder op ons te wachten. Den Helder we love you!
Laten we de verhalen verzamelen. Kijken wie het meest hilarische verhaal heeft over deze dag!
Madame de Moriant (Corrie) zou vanwege de desorganisatie bij drie andere Rhazzers alleen naar het golftoernooi moeten gaan in Purmerend, maar ja, dat is niet gezellig. Dus heeft Foxy Lady Ria Robina ‘s avonds laat nog gebeld en zodoende zijn we gedrieën rond 12 uur afgereisd naar Purmerend.
Het golfterrein was een prachtige locatie met heel veel groen. We kwamen juist met de lunchtijd aan, er zaten al een aantal roodpaarse golfers achter een lekker wit wijntje. Er was hun verteld dat ze losser in de heupen werden hiervan dus hadden ze zichzelf al moed zitten indrinken.
We konden gelijk aansluiten bij de Red Hatters die zich hadden opgegeven voor de clinic. Aan tafel gezeten werden we gelijk geacht te weten wat een tie-off en een hole zijn en hoe het krabbertje heet waarmee je de grond moet herstellen na balinslag. Uiteraard deden we natuurlijk of we dat al wisten!
We werden op weg naar de baan met z’n drieën nog even apart genomen om in te slaan.
Robina en Foxy kregen een linkshandige golfclub, weer iets geleerd wat we niet wisten.
Er bleek al snel dat Foxy een aangeboren talent heeft, hetgeen nu boven kwam drijven. Met een elegante heupzwaai sloeg ze de bal het veld in. De heren die achter ons op een bankje zaten uit te rusten waren zeer verwonderd over haar kunsten. Dat beloofde wat voor de grasmat. Daar kregen we instructies hoe de spelregels waren. Wij, Red Hatters tegen Ed, de leraar. Eerst tossen en leraar Ed mocht beginnen. Na één slag al dicht bij de hole, maar met Foxy’s bal mocht verder worden gespeeld en we konden het keurig afmaken. Dit gebeurde ook de tweede keer, weer had ze geluk (wat is geluk) haar bal kwam niet in het water maar dicht bij de hole en we hadden nog één slag nodig om te winnen.
Het werd warm en zonnig en we kregen trek, dus op naar de high tea. In afwachting daarvan hebben we nog even lekker zitten zonnen.
Rond 17 uur kwam al het lekkers, heerlijk allemaal, ook een chocoladefontein met fruit, geweldig.
Tussendoor werd ook de uitslag bekend gemaakt van de winnaars. Het zal jullie niet verbazen dat Queen Ingrid aan Truus een prijs uitreikte, een aanSTORMend talent. De vlam sloeg bij Truus in de pan, er was niet op gerekend dat ze zou winnen. Na het ontvangen van een grote paraplu liep ze heel verwaand naast haar schoenen (nog geen golfschoenen, maar dat komt nog wel)!
Volgend jaar wordt het toernooi in Emmen georganiseerd.
Na afloop gingen we met de alle Hoeden op het bordes voor de groepsfoto.
De medeteamgenoten keken jaloers naar de mooie plu van Truus toen we bij de auto kwamen. Ze dropen echter af met hun eigen golfspullen om ze weer in hun auto te zetten. Jammer vrouwen, niets gewonnen, Truus wel, lekker puh!
We kijken terug op een zeer geslaagd, goed georganiseerd golftoernooi.
